Ηλιογέννητη
.
Απ’του ήλιου
ξεχύθηκες
την αγκαλιά
ηλιαχτίδα πυρόξανθη
Τον κήπο μου γύρεψες
τις πηγές τις κρυστάλλινες
Κι εγώ σε κράτησα και σ’ έθρεψα
μπουμπούκι του γιασεμιού
ηλιογέννητη κόρη
κόρη λαμπρινή
ηλιοστέφανη
Κόρη με τα μάτια
τα ζωγραφιστά
που ’χουν τα χρώματα
της θάλασσας και του βουνού
που ’χουν τη λάμψη του ήλιου
και της αστραπής
που ’χουν τη δύναμη
του ξίφους
Κόρη φωτεινή
σου τραγούδησα
Πανωραία μου
σε ποιο πέλαγος ξέπλεξες
τα μαλλιά σου και τα ΄λουσες
και φωτίστηκαν οι θάλασσες
κι απ’ τα βάθη τους φάνηκε
Ποσειδώνας τρεμάμενος;
Πανώρια κόρη μου
φιλημένη
από τον ήλιο και τον άνεμο
Σε ποιον κάμπο ακούμπησες
τα ροδόλευκα πόδια σου;
Κι αναστέναξεν η γης
κι απ’ τα έγκατά της
ξεχύθηκε
λάβα πορφυρή και καυτή
ριγώντας στ’ άγγιγμά σου;
Ηλιόμορφη κόρη μου
νύμφη του σύμπαντος
Σε ποιους ουρανούς
τραγούδησες
κι έφριξαν οι αιθέρες
κι οι άγγελοι σιώπησαν
μαγεμένοι και έκπληκτοι;
Αναρωτήθηκα
αγαπημένη του γιασεμιού
αναρωτήθηκα
ώ Δέσποινα των ήλιων
εσύ η αχώρητη, η χιλιάκτιδη
η ζωσμένη με τους ανθούς της γης
και το φως των ουρανών
εσύ που δρασκελίζεις
τους ορίζοντες
και εξουσιάζεις την υδάτινη
σφαίρα
Πανωραία μου
που γνωρίζεις τις μελωδίες της ζωής
που βηματίζεις στις θάλασσες
που τον δίσκο τού ήλιου
κρατάς, φωταστέρινη
Πώς μίκρυνες και χώρεσες
μέσα στη μικρή μου ζωή;
Πώς χώρεσες μέσα στο βουητό
της μικρής μου ύπαρξης;
Πώς να κρατήσω το ρόδινο
κορμί σου στα χέρια μου
χωρίς να τ’ αγγίζω;
Πώς να θρέψω τα μελένια
χείλη σου στο στήθος μου
μοναχά με νέκταρ;
Πώς της ανάσας σου
την ευωδιά την απέραντη
και το ονειρεμένο σου χαμόγελο
να μην πνίξω;
Θεά με τ’ ανθισμένο προσωπάκι
θα κρατηθώ
μακριά απ’ τους φόβους μου
σε πηγή κρυστάλλινη θά μπω
των καθάριων νερών η ορμή
να με γιάνει
των καθάριων νερών η ορμή
μια αιθέρια φωνή να μου υφάνει
των καθάριων νερών η ορμή
φωτεινή μάνα για σε να με κάνει
Κατερίνα