Το μετέωρο βήμα της άνοιξης

Σ' ένα κυπαρίσσι τριών χρονών κορίτσι
ανέβηκε να κόψει ένα αστέρι μια βραδιά
Σαν κοφτερό μαχαίρι το 'κοψε βαθιά
το μικρό τ' αστέρι στην καρδιά
Το ροζ του ζακετάκι ματωμένο
στο πράσινο κλαδάκι απλωμένο
Με κυπαρισσόμηλα βαμμένα
τα χεράκια του έχει φορτωμένα


-ένα ψαλίδι χωρίς δαχτυλίδι- 

Τραγούδησε η κόκκινη νύχτα
η δεμένη στα πληγιασμένα μας γόνατα
Χαμογέλασα τότες
και χώθηκα στις ασημένιες
φτερούγες του φεγγαριού
 
Όπου και να ταξιδεύω τις νύχτες
το ξημέρωμα με βρίσκει
σκαρφαλωμένη στα δέντρα
 
Μυρίζω κεράσι και βύσσινο
τα χείλη μου στάζουν
 
Ένα κοπάδι νυσταγμένες
πεταλούδες στο δρόμο μου
 
τζιτζίκια και μέλισσες
 
Το τραγούδι τους φωτίζει τ' όνειρο
του μεσημεριάτικου ύπνου μας
γλυκαίνει την ερημιά
των σπιτιών και των δρόμων
χαϊδεύει τ' ανέγγιχτο κορμί μας
συλλαβίζει τη σιωπή μας
 
Βουίζουν οι μέλισσες
ξυπνάτε κοπέλες
κοπέλες ανέγγιχτες
απ' το φιλί και το χάδι
 
Για σας τραγουδά ο πατέρας τα βράδια
κι η μάνα ζυμώνει κι υφαίνει
 
Πικρό το ψωμί στ' ανέγγιχτο σώμα
ν' αγκαλιαστεί προσμένει ακόμα
καθρέφτη ψάχνει να ‘βρει
δυο μάτια να κοιταχτεί
 
Μες στις λακκούβες της βροχής περπατώ
τ' αδύνατο κορμί μου κοιτώ
Μες στους θολούς ωκεανούς ξαγρυπνώ
κι ας είναι άνοιξη ριγώ
 
Θυμάμαι, κρυώνω κι ο ήλιος παρών
 
Ν' αλέξω τους κεραυνούς
που αλγύνουν τα στήθη μου
Ν' αλέξω το κρύο που ψύχει τα κόκαλα
 
Δωροφόρος ο λόγος μου
την Ανάσταση κοινωνεί
Ζωντανεύουν τα σπλάχνα μου
Ζέω
Τη χαρά φιλήδονα γεύομαι
Απομακρύνω το ψύχος
Καθορώ την Ανάσταση
 
Ανοίγω το κλειστό μου σπίτι
κι ανθίζουν τα κρίνα
 
Μια μπλε πεταλούδα χορεύει
στ' ανοιχτό παραθύρι
 
Δύο ηλιαχτίδες κεντάνε
τις κουρτίνες μου
με κόκκινο και χρυσαφί
 
Ένα ζευγάρι παπαρούνες
το κόκκινο τινάζει στο φως
 
Μέλισσες μελώνουν
τ' ανοιχτά πορτοπαράθυρα
κι ένα ολόμικρο ανθάκι
λουλακί,μαγεύτηκε
και πλέχτηκε στη στέγη
 
Στολίζει τα ματόκλαδα του ήλιου
και το χρυσό του πουκάμισο
Ανηφορίζει μαζί του στης καρδιάς
τα δασωμένα μονοπάτια
σ' απάτητους δρόμους
 
Παραμερίζει τα βάτα
Ξεγελά τις νεράιδες
Κομματιάζει
τους τριανταφυλλένιους μου
φράχτες
 
Μία σταγόνα κόκκινο αίμα
στα λουλακί του πέταλα
Μοναχά μια σταγόνα
Ζεστή, γεμάτη ζωή
 
Θλίβω το κρύο που παγώνει
το αίμα και τρυπάει τα κόκαλα
 
Το μαγεύουν οι νύμφες
στου ήλιου τις στράτες
και γιορτή ετοιμάζουν
 
Ω κοπέλες του δάσους
με τα υγρά σας μαλλιά
τυλιγμένες στα βάτα
στη γιορτή πώς θά ‘ρθείτε;
 
Γρηγορείτε
Δεν είν' το πρώτο κάλεσμα
Αναμμένες
κρατείστε τις λαμπάδες σας
μέχρι πρωίας
Πολλούς αιώνες μείναμε
στην εποχή του χειμώνα
 
Γρηγορείτε θυγατέρες μου
Στο μετέωρο βήμα της άνοιξης
βρίσκομαι

~ από Κατερίνα στο Μαρτίου 3, 2009.